Lestijd: 4 minuten
Op 30 maart 2026 heeft de Europese Commissie haar langverwachte richtsnoerendocument gepubliceerd voor de EU-verordening inzake verpakkingen en verpakkingsafval (PPWR), die op 12 augustus 2026 volledig van toepassing wordt.
Het document telt 56 pagina’s. Het verduidelijkt veel. Het laat echter ook expliciet veel onbeantwoord, waarbij wordt opgemerkt dat het alleen vragen behandelt waar sprake is van een “evidente juridische beoordelingsmarge”. Al het andere wordt doorgeschoven naar een toekomstige, niet-bindende FAQ.
Hier zijn vier gebieden waarop de richtsnoeren bedrijven nog steeds blootgesteld laten.
1. Het bloempotprobleem (functiegebaseerde definities)
Of iets als “verpakking” telt, hangt af van het beoogde gebruik en niet van de fysieke vorm. Het voorbeeld van de Commissie is een bloempot. Dezelfde pot is géén verpakking wanneer deze wordt gebruikt voor kweek in een kwekerij, maar verandert in een verpakking op het moment dat er een plant in wordt verkocht aan een eindconsument.
In de praktijk worden planten zelden verplant tussen kweek en verkoop. De classificatie moet echter nog steeds de functie volgen. Kwekers bevinden zich nu in een lastige positie wat betreft de vraag welke potten onder de regels voor UPV (EPR) en recyclebaarheid vallen.
2. De PFAS-voorraadklif
Vanaf 12 augustus 2026 mogen voedselverpakkingen niet op de markt worden gebracht als ze de grens van 25 ppb voor specifieke gerichte PFAS, 250 ppb voor de som van PFAS, of 50 ppm voor totale PFAS overschrijden. Als het totale fluorgehalte 50 mg/kg overschrijdt, moet de marktdeelnemer aantonen dat dit niet afkomstig is van PFAS. De “voorraadklif” treft echter voornamelijk fabrikanten, aangezien de verordening voorraden verderop in de keten (downstream voorraden) actief beschermt. Omdat “op de markt brengen” betrekking heeft op het voor het eerst op de Uniemarkt beschikbaar stellen, zijn verpakkingen die vóór de deadline al in de voorraad van distributeurs (inclusief retailers en groothandelaren) liggen, juridisch vrijgesteld van deze nieuwe duurzaamheidsrestricties. Dit betekent dat afvullers en distributeurs beschermd zijn, mits hun leveranciers de deadline van augustus 2026 voor nieuwe zendingen voor zijn.
3. Het mazen in de wet voor micro-ondernemingen
Als de merkeigenaar een micro-onderneming is en de leverancier zich in dezelfde lidstaat bevindt, wordt de leverancier voor conformiteitsdoeleinden de wettelijke “fabrikant”.
Dit was bedoeld om kleine bedrijven te beschermen. In de praktijk creëert het echter een due diligence-last: leveranciers moeten nu de omvang en locatie van elke klant verifiëren om te bepalen wie de wettelijke verantwoordelijkheid draagt voor de technische documentatie van de verpakking.
4. “Verkoopverpakking gebruikt voor transport” is niet gedefinieerd
Artikel 29 introduceert doelstellingen van 40% hergebruik voor transportverpakkingen tegen 2030. Het omvat ook “verkoopverpakkingen die worden gebruikt voor het vervoer van producten”, zoals emmers, vaten en jerrycans.
De richtsnoeren erkennen dat sommige van deze formaten “onevenredige kosten” kunnen vereisen om te reinigen (denk aan viskeuze materialen zoals verf of chemicaliën), maar laten het bepalen van “onevenredig” over aan de marktdeelnemer. Dit creëert in feite een maas in de wet die de doelstelling van 40% zou kunnen ondergraven.
Wat er nu aankomt
De richtsnoeren van maart 2026 vormen de eerste laag van regelgeving. In de komende jaren zal de Commissie verdere bindende wetgeving publiceren, waaronder:
- Gedelegeerde handelingen tot vaststelling van geharmoniseerde methodologieën voor Design for Recycling-criteria en recyclebaarheidsklassen (uiterlijk 1 januari 2028).
- Gedelegeerde handelingen tot vaststelling van het minimumaantal rotaties voor herbruikbare verpakkingen (uiterlijk 12 februari 2027).
- Uitvoeringshandelingen met gedetailleerde specificaties voor geharmoniseerde afvalscheidingsetiketten en digitale etiketten/QR-codes voor herbruikbare verpakkingen (uiterlijk 12 augustus 2026).
Wat bedrijven nu moeten doen
Wacht niet op de uitvoeringshandelingen. Werk uw technische documentatie nu bij, vooral rondom het PFAS-gehalte en de recyclebaarheid. Breng uw blootstelling aan de vier bovenstaande onduidelijkheden in kaart en leg de aannames vast die u doet.
De overgang van de oude PPWD naar de nieuwe PPWR is een fundamentele verandering in juridische aansprakelijkheid en ontwerpeisen. De industrie zal nog jaren in een overgangsfase verkeren. Bedrijven die al vroeg verdedigbare documentatie opbouwen, komen die overgangsfase zonder verstoringen door.
PAQR houdt uw verpakkingsdocumentatie actueel terwijl de regelgeving zich ontwikkelt. Elke wijziging van leveranciers, elke herformulering en elke verduidelijking van de regelgeving stroomt automatisch door uw dossiers. Klik op “Probeer nu gratis” op paqr.com om een gratis proefperiode te starten:
